Overslaan en naar de inhoud gaan

Reportage HET NIEUWSBLAD -  12/10/2019
Tekst: Veerle Beirnaert  / Foto's: Geert Vandevelde

Een loft hoef je niet altijd in een grote stad te zoeken. Wouter Truyen en Karin Huysmans wonen in een industrieel decor in het groen. Driehoog heb je hier een schitterend uitzicht: op het dorpje Nerem waarmee de chocoladefabriek verweven is, daar hoort ook nog een kasteel bij. En verder kijk je uit over sappige weiden met grazende schaapjes.

(Lees verder onder de foto.)

Hun kinderen verlieten het nest, dus wilden Wouter en Karin anders gaan wonen. Het mocht een compleet nieuw nest worden, passend bij de nieuwe fase in hun leven. De fase van jonge grootouders die zelf ook nog een druk leven leiden.

“Voor ons was dit het ideale moment om de grote sprong te wagen”, vertelt Wouter. “Ik ben net 50 geworden... dus nog jong genoeg om zelf de handen uit de mouwen te steken. Ondertussen heb ik ook dertig jaar ervaring in de bouw, dus had ik wel het nodige zelfvertrouwen om zo’n groot project aan te durven. We hebben dit pand casco gekocht en verder heb ik hier alles zelf gedaan. Dat maakt dat we op vrij jonge leeftijd naar een ‘appartement’ verhuisd zijn. Maar goed, dat is de afweging die je moet maken. Ik wilde alles zelf doen in ons nieuwe stekje. En je weet nooit of je zoiets nog kan klaarspelen op je zestigste. Dus deden we het nu.”

De chocoladefabriek is een pand uit 1909, met een bijzondere geschiedenis. Zo is het één van de eerste betonskeletgebouwen in Vlaanderen, én het enige industriële gebouw in art-nouveaustijl in Limburg.

“In een loft wonen, dat
leek ons wel wat"

 

“Maar... een loft, dat vind je alleen in de stad, dachten we. En wij wilden graag in het groen blijven wonen, dat leek niet zo compatibel met onze voorliefde voor een loft. Tot ik mijn oog liet vallen op de ruïnes van deze chocoladefabriek. Drie jaar geleden was dit een bouwval. Maar ik zag het potentieel.”

 “Dit project bleek een voltreffer te zijn”, voegt Karin eraan toe. “Voor ons allebei. De chocoladefabriek staat in een klein dorp... maar ook onze chocoladefabriek is een dorp op zich. We werken samen in de tuin en Wouter is nu officieel de klusjesman van dienst. Iedereen helpt mekaar en wat later zit je dan samen een koffietje te drinken. Of te aperitieven. Zo leer je spontaan je buren kennen.”

Wouter zet nog even de puntjes op de i: “Strikt genomen wonen we in een penthouse, niet in een loft. De oude fabriek bestond uit twee verdiepingen. Wij wonen op de derde verdieping... die werd bovenop het historische gebouw geplaatst: het werd een staalconstructie, met daarin een geraamte in houtskelet. Dat maakt dat wij geen historische elementen in huis hebben. Onze buren op de lagere verdiepingen wonen in echte lofts, met bijhorende uitstraling. In die units zie je nog oude betonnen pijlers, met afgebladderde verf, en andere historische elementen. Dat geeft een unieke sfeer. Zo’n ruwe industriële uitstraling? Dat is iets wat wij missen in ons dakappartement.”

“Hier op de bovenverdieping zitten wij in een nieuwbouw"

 

“Dat heeft ook bepaalde voordelen, zeker omdat ik de werken zelf wilde uitvoeren. We vertrokken vanuit een lege schoendoos, bij manier van spreken. En van daaruit konden we de ruimte helemaal zelf indelen en invullen. Een nieuwbouw kan je netter afwerken en beter isoleren. Zo hebben we een dikke isolatielaag onder onze vloeren zitten. Gecombineerd met vloerverwarming is dat best comfortabel. In het dak hebben we zelfs 22 centimeter isolatie gestoken. En daar boven zit nog een groendak met sedum-beplanting.”

“Maar het grootste voordeel is natuurlijk dat wij hier twee gigantische terrassen hebben. Dat zijn twee dakterrassen over de hele lengte van onze loft, een westelijk terras én een oostelijk georiënteerd terras aan onze slaapkamer.”

“Een dakterras, dat is natuurlijk iets wat bij een penthouse hoort”, voegt Karin eraan toe. “We hebben hier geen stoere elementen zoals in de echte lofts beneden, maar ons uitzicht is onbetaalbaar.”

“We waren trouwens aangenaam verrast toen bleek dat we hier zo’n mooi uitzicht hadden op het kasteel”, preciseert Wouter. “Want vanop straat is het kasteel nauwelijks zichtbaar. We wisten wel dat het er moest staan: het was destijds de woning van de directeur van de Chocoladefabriek. Maar het was een fijne surprise dat het zo prachtig in stand was gehouden, met kroonlijsten en andere ornamenten.”

“De Chocoladefabriek ligt op 4 kilometer van Tongeren en dat vonden we een goeie locatie"

 

“De chocoladefabriek ligt op vier kilometer van Tongeren en dat vonden we een goeie locatie”, vertelt Wouter. “Niet dat we zelf uit Tongeren komen, helemaal niet... We hebben de afgelopen 20 jaar in Lummen gewoond. Toen we gingen verhuizen, keken we vooral naar bereikbaarheid. We wilden graag dicht bij de autosnelweg wonen, maar het dorp zelf speelde niet meteen een rol. Het kon evengoed Heusden-Zolder of Hoegaarden worden. We zijn niet zo honkvast: onze familie woont verspreid over meerdere provincies.”

“We hebben het wel getroffen dat de natuur hier zo sprookjesachtig is. Het is zalig om hier te joggen”, besluit Karin.

 

Woonfiche:


Type loft:
N-loft
Dakappartement
Nieuwbouw op het dak van
het bestaande fabrieksgebouw

Bewoonbare oppervlakte:
195 m²

Private buitenoppervlakte:
160 m² (patio + 2 terrassen)

Terreinoppervlakte:
1,7 hectare tuin + moestuin


 

Wat leeft er in De Chocoladefabriek?

Binnenkijken bij Tineke en Hubert: "Dorp in het dorp"

Sprookjesachtige architectuur op een toplocatie? Dan denk je misschien aan een Haussmann-optrekje in Parijs. Maar ook in de Vlaamse velden kan je zo’n droompand vinden. Zo heb je in het Limburgse Nerem de iconische chocoladefabriek van Rosmeulen: een machtig stuk erfgoed uit 1909.  

Reportage DE STANDAARD WONEN -  28/11/2019
Tekst: Veerle Beirnaert  / Foto's: Piet Stellamans

Lees meer

Binnenkijken bij Carine en Patrick: "Industrieel wonen in het groen"

Op een sprookjesachtige locatie wonen? Dan denk je misschien aan een penthouse in
Miami, een kasteel met Disney-torentjes in de bergen of een beach house op een hagelwit
strand. Maar ook in de Vlaamse velden kun je zo’n droomlocatie vinden. In Nerem, op drie
kilometer van Tongeren, werd een authentieke chocoladefabriek uit 1909 verbouwd tot een
oase van rust te midden het groen. Zonder twijfel een feeërieke omgeving.

Reportage STEPS MAGAZINE -  20/11/2019
Tekst: Veerle Beirnaert  / Foto's
www.mmcontent.be (Michael Meers)

Lees meer

Binnenkijken bij Anne-Lore en Roel: "Industrieel erfgoed wordt loft"

Het gebeurt niet zo vaak in Limburg dat industrieel erfgoed omgebouwd wordt tot een woonproject. De Chocoladefabriek in Nerem is een knap voorbeeld van hoe het kan. Roel en Anne-Lore vielen voor de charmes van het voormalig fabriekspand, de nabijheid van natuurgebied De Kevie en het echte gemeenschapsleven in het gebouw.

Reportage SJIEK -  16/11/2019
Tekst: Kizzy van Horne  / Foto's: Luc Daelemans

Lees meer

"Dit wordt nergens meer gebouwd"

Elke woont links van de lift, Marieka rechts. Aangezien we het belangrijk vinden dat onze bewoners elkaar leren kennen, stelden we voor om samen een koffie te gaan drinken. 

Besluit? "De Chocoladefabriek is anders. Dat klinkt zo cliché, maar zo is het wel. Dit wordt nergens meer gebouwd, zo vindt je geen tweede project meer."

Lees meer

Kunst om door te kijken

Hij is gefascineerd door glasramen en blijkbaar ook door fabrieken. John Dierickx houdt het ambacht van glas-in-lood levend en komt binnenkort, samen met zijn vrouw Ingrid, in de Chocoladefabriek wonen.

We mogen hem ondernemer, kunstenaar, ontwerper of ambachtsman noemen. De titel maakt niet zoveel uit. Het is de inhoud die telt.

Lees meer

Casco kopen, biedt heerlijke vrijheid

Yannick en Olivier komen in de Chocoladefabriek wonen. Halftijds dan toch, want ze wonen ook in Gent en ze zijn vaak onderweg.

Ze kozen overtuigd voor het community concept: "Je woont samen en je hebt toch je eigen ding. Dat vind ik een ideale combinatie. Verder ligt het heerlijk rustig, maar toch niet afgelegen net omwille van het hele concept errond. Maar zeker ook de stijl, de open ruimtes. De Chocoladefabriek is eigenlijk gewoon helemaal mijn ding. Bij alle woningen die ik daarvoor had bezocht dacht ik telkens “maar het is niet zoals de Chocoladefabriek”."

Lees meer

Naar boven